جرات داشته باش و خودت باش. مهم نیست دیگران درباره تو، چگونه می اندیشند. مهم نیست دیگران به تو می خندند! و یا تو را از احترام خود محروم می کنند! مهم آن است که خودت باشی و خود را با توقعات، غفلتها و جهل های دیگران تطبیق ندهی.

شگفت آن است که تو از دیگران واهمه داری و دیگران از تو!
همه از هم می ترسند!

هیچ کس به خود و به دیگری اجازه نمی دهد که احساسات و عواطف و واقعیت های درونیش را بروز دهد و طبعا تقویت کند.

تو تنها مسوول خویشتن خود هستی. پس با خویشتن حقیقی ات خصومت مورز و خود را ویران مکن!

آیا می دانی بهای خود ویرانگری چیست؟! و آیا می دانی در ازای حبس خویشتن خویش و تظاهر به چیزی که نیستی، چه چیزی عایدت می شود؟!

حتی اگر دیگران تو را آدمی محترم و ارزشمند تلقی کنند، چیزی به ارزش های تو افزوده نمی شود. احترام آنها چیزی بر بصیرت تو نمی افزاید. باید همیشه بر این باور باشی که تو تنها به دنیا آمده ای، در درونت تنها زندگی می کنی و تنها خواهی مرد. لذا همه نظرها و احترام های مردم را خواهی گذاشت و از این دنیا خواهی رفت. در آن زمان تنها احساسات حقیقی تو و تجربه های حقیقی تو، با تو همراه خواهند بود و بدان و آگاه باش که مرگ هرگز نمی تواند صفا، شور و سرمستی تو را از تو بستاند. گنج واقعی و درونی تو، تنها چیزی است که از دستبرد مرگ و نیستی، مصون می ماند. آنچه را که مرگ و دیگران می توانند از تو بستانند، ارزش و اعتباری ندارد! به چیزهایی فکر کن که وقتی مرگ، بدن تو را ویران کرد، باز با تو بمانند و همراه تو باشند. پس قدر دارایی ها و ارزشهای حقیقی ات را بدان و هر لحظه به تقویت آنها همت گمار.

کسانی که واجد این دارایی ها و ارزشهای حقیقی و ذاتی اند، زنده اند و دیگران تنها تظاهر می کنند که زنده اند. پس برادر و خواهر من! جرات داشته باش و خودت باش...

در پناه حق باشید
داریوش تصدیقی